Blog Beskidusa

Rozpoczęcie sezonu - Łysina

2012-03-03T10:30:00.000+01:00

Lubień - Łysina
Czas przejścia: ok. 4 h
Stan szlaku: miejscami nieprzetarty i zaspy (odcinek Kiczora - Łopuszne), kilka powalonych drzew na odcinku
Lubień - Kiczora, ale ogólnie dobry.
Warunki pogodowe: idealne, zachmurzenie zerowe, jedynym minusem był wiatr (od czasu, do czasu)
Widzialność: bardzo duża (znad Łopusznego widoczne Tatry)

Sezon górski 2012 mogę oficjalnie uznać za rozpoczęty. Jako pierwszy szczyt, jak zwykle, zdobyta została Łysina. Pogoda świetna, tak samo widoczność. Jedynym minusem były rozładowane w połowie trasy baterie w aparacie :). Na szlaku zero innych wędrowników. Co prawda troszkę wiało, ale wyprawę należy uznać za jak najbardziej udaną.

Galeria zdjęć po kliknięciu w obrazek:

2012-02-22T14:29:00.000+01:00

Kilka zimowych zdjęć z okolicy:

Rabka Zdrój - Maciejowa - Stare Wierchy - Obidowiec - Turbacz

2011-12-28T20:00:00.000+01:00

Zaniedbałem moje ukochane góry.

Brak czasu, choroba, 'magia świąt' - te czynniki spowodowały, że przez ponad miesiąc nie wybrałem się na żadną dłuższą górską wyprawę. Trzeba było to nadrobić.

Padło na Gorce. Dawno mnie te góry nie widziały, tak więc miło było się wybrać w te rejony.

Tak więc w środę, 28 grudnia, ruszyłem na przystanek, skąd po 8 jechałem z Lubnia do Rabki w rytmach rocka i amerykańskiego punku. Ok. 8.30 wyruszyłem na szlak z rabczańskiego "dworca" busów przemierzając park zdrojowy i asfaltując w kierunku Maciejowej. Tutaj zaczęło się błoto (jak zwykle w tym miejscu), na szczęście (nieszczęście?) widziałem przed sobą ośnieżoną Maciejową i cieszyłem się, że błotna atmosfera wkrótce się skończy.

Pod Maciejową przydałoby się zapuścić brodę, by mieć sobie w co pluć. Okazuje się, że chcąc wyjść na wysokość wyciągu, przydałyby się raki. W rytm przekleństw docieram do wyciągu, gdzie chwilę odpoczywam. Nic to dla mnie, małe trudności na szlaku. Myślę o powrocie tą samą trasą Bardzo możliwe, że będę wracał po ciemku Po chwili docieram do schroniska na Maciejowej. Widoczki niczego sobie, jak na taką psią pogodę. Nawet się nie zatrzymuję, czas nagli, Turbacz czeka. Jak do tej pory zero ludzi na szlaku - to lubię. W drodze na Stare Wierchy robi się mgliście. Na Wierchach mgła gęstnieje jeszcze bardziej. Tutaj tylko chwila odpoczynku, śniadanie i znowu na szlak. Od tej pory ludzi coraz więcej. Wprost proporcjonalnie do mgły. Im bliżej Turbacza, tym bardziej krajobraz ściska zima. Wszystko w śniegu, oblodzone - przynajmniej fajnie wygląda i chociaż tutaj widać zimę. Teraz najgorszy odcinek - na szczyt Turbacza. Tak jak się spodziewałem, śnieg głęboki, trzeba iść po śladach. Przynajmniej nie wieje. Na razie.
Na szczycie krajobraz jak z bajki. Po ok. 10 minutach jestem w schronisku i jem obiad. I znowu trzeba ruszać, tym razem w drugą stronę: Turbacz - Rabka. Przed schroniskiem widzę pocieszającą tabliczkę: "RABKA - 17 km." Och, jak miło. Ruszam, do Rabki daleko, a cały czas myślę o lodowisku pod Maciejową. Po drodze mijam legiony "zdobywców Turbacza". Większość pyta czy daleko jeszcze. Daleko i przed wami najgorszy odcinek. Na Starych Wierchach nic się nie zmieniło przez te kilka godzin. Za to na Maciejowej przyszło mi podziwiać piękny zachód słońca. Taka nagroda, za wytrwałość. Czeka mnie niespodzianka: wcale nie jest tak ślisko. Po chwili jestem już pod wyciągiem. Tutaj, w zachodzącym słońcu, otoczona chmurami, ukazuje mi się Królowa Beskidów. Piękny był to widok.

Następnie ruszam przez moją ulubioną Rabkę. Jak zwykle w tym okresie, wszędzie światełka, lampki, ozdoby. Mam sentyment do tego miasteczka, z którym mam wiele ciekawych wspomnień. Fajnie się tak było przejść przez park, nie czuło się tych trzydziestu kilku przebytych kilometrów. Dodatkowo bus, jakby czekał na mnie. Wsiadam i za dwadzieścia parę minut, wysiadam w Lubniu. Fajnie było, na pewno nie jest to ostatnia wyprawa w tym roku.

2011-11-14T08:33:00.000+01:00

Kilka zdjęć z piątkowego zachodu słońca:

Reszta w albumie :)

2011-11-06T20:00:00.000+01:00

To było zgranie. Po sobotnim melanżu i otwarciu oczu, dzwoni telefon. Odbierać? Odebrałem. Szczebel? No, spoko. W piątkę? Ok. Aha, no niech będzie 12.30. Kto zaczyna wycieczkę o 12.30?

Nawet o 12.30 nie zaczęliśmy. Wyszliśmy ok. 13 z placu przy nowo budowanym moście na Rabie. Idealna pora na takie eskapady, zwłaszcza, że o 16 zaczyna się ściemniać. Przechodzimy przez kładkę i obserwujemy zjeżdżające z Kiczory dżipy.

Droga na szczyt zabiera nam z jakieś 2 godziny. Niektórzy skarżą się, załamują ręce. Nie ja to wymyśliłem, kwituję każde jęki.

W końcu docieramy do punktu widokowego pod szczytem. O tej porze (tak roku, jak i czasu) jeszcze tutaj nie byłem. Młodzież ucieszona z możliwości oglądania wszystkiego z góry :)

Idziemy na szczyt. Tłoczno, jak na taką porę. Ognisko i zlot krossów. Siadamy na boku, ja ruszam w stronę Tenczyna popstrykać aparatem, reszta zostaje.

Po sesji wracam i ruszamy w dół. Teraz następuje moment krytyczny wycieczki - zmiana szlaku z czarnego na dawny zielony. Jak się później okaże, był to błąd.

Po drodze mija nas kolumna quadów i krossów.

No w końcu mogę to powiedzieć: nie idziemy w kierunku domu. Przede mną Klimas, Kiczora po prawej. A my w kierunku Kiczory. Zaczyna się ściemniać.

Trafiamy nad malowniczo położone łąki. Widok zapiera dech, niestety pada bateria w aparacie. Udaje mi się zrobić tylko jedno zdjęcie, niezbyt ciekawe.

Wyprawa troszkę się skomplikowała, doszło troszkę kilometrów. Dodatkowo trzeba było iść przez las w zupełnych ciemnościach, ale ogólnie mi się podobało. Wiem gdzie jutro pójdę zrobić kilka fotek

2011-10-07T14:59:00.000+02:00

Zaczyna się... zaczyna się długo wyczekiwana deszczowa jesień. A może to tylko stan przejściowy? Wierz, że tak. Jutro dobra pogoda wymagana!

Popołudniowa Kiczora

2011-09-12T16:13:00.001+02:00

Popołudniowy spacer w okolicach Kiczory.

14/2011 - Szczebel po raz n-ty - Bez szlaku

2011-08-17T10:35:00.001+02:00

bez szlaku Lubień-Szczebel
Szczebel-Lubień
Wysokość n.p.m.: 977 m
Szlak pod górę: ok. 4278 m
Deniwelacja/podejścia: 615 m
Dystans: 14,3 km (14 329 m)
Czas przejścia: 8h 30min

Nie zdzierżyłem. Choć się zarzekałem, nie mogłem wytrzymać. Nie minęły nawet dwa tygodnie, a ja musiałem, powtarzam, MUSIAŁEM być na jakimś wzniesieniu, czuć górskie powietrze i zmęczenie po wyprawie.

Tak więc wczoraj, czyli dnia 17 miesiąca sierpnia, wyruszyłem w stronę wybitnego wzniesienia, które znam chyba jak mało kto. O jaką górę chodzi? O górę zdobytą po raz 7 w tym roku - Szczebel.

Jednak żeby nie było: obrałem inną drogę na szczyt. Nie ruszyłem czarnym szlakiem, ruszyłem na wschód, ku najbardziej stromym zboczom Szczebla.

Budzik zadzwonił parę minut po 5. Jednak zlekceważyłem go i wstałem dopiero po 7 . Na szlak ruszyłem kilka minut po 8. Cały świat otulały wtedy mgły, ale im bliżej góry, tym bardziej się rozpogadzało.

W końcu docieram do podnóży góry i wkraczam w las. Stromo jak cholera, ale nie poddaję się. Zdeterminowany docieram w końcu do zarośniętych paprociami i innymi chwastami skalnych rumowisk na których w ułamek sekundy można skręcić nogę (nawet złamać) i pierwszych wychodni skalnych. Po kilkunastu minutach drogi przez te skalne krainy niespodziewanie trafiam na czarny szlak. Co jest?

Okazuje się, że jestem już w 2/3 drogi na szczyt. Po niecałej półgodzinie drogi, co prawda męczącej drogi. Nic to dla mnie. Jak powiedziałem nie miałem zamiaru iść na szczyt szlakiem, więc w try miga z niego schodzę i zagłębiam się w las. Po drodze odkrywam potok o którego istnieniu nie miałem pojęcia (odkrywam jego źródło) i po kilkunastu minutach jestem pod szczytem.

Znowu trafiam na szlak i po drodze spotykam największego widzianego w życiu Trzpiennika Olbrzyma. Po chwili jestem na szczycie gdzie spożywam obiad i zażywam odpoczynku.

Następnie kieruję się na "paralotniowisko", do spotkanych wcześniej paralotniarzy. Spędzam z nimi ponad 4 godziny i dowiaduję się wielu ciekawych rzeczy tak z dziedziny paraglidingu, meteorologi i wielu innych. Obserwuję start dwóch z czterech paralotniarzy i pogorszenie się warunków do startu dla dwóch następnych. Nagle spostrzegam jakąś ptasią bandę kołującą w powietrzu - bociani sejmik. Chwile się przyglądamy i słucham opowieści o bocianach i przygodach z nimi związanych. Przyglądam się trzem nieudanym próbom startu i rezygnacji przez paralotniarza Przemka. Start jego kolegi, a następnie kolejną (czwartą) tym razem udaną próbę startu. W między czasie dociera kolejnych 2 paralotniarzy - Tomek i Fragles. Tomek rezygnuje, Fragles za drugą próbą jest w powietrzu. Nadchodzi kolejny pan, tym razem już po locie z Witowa. I tak do godziny 15 było już 12 paralotniarzy.

I tak po miło spędzonym czasie żegnam się i ruszam czarnym szlakiem. Po drodze sesja ze strumyczkiem i do domu.

Jak dla mnie bardzo udana wycieczka, wiele ciekawego udało mi się dowiedzieć, wiele zobaczyć ;)

13/2011 - Lubomir-Księża Góra-Ciecień-Lubogoszcz

2011-08-05T15:26:00.002+02:00

Lubień-Kamionka-Patryja-Łysina
Łysina-Trzy Kopce-Lubomir
Lubomir-Wiśniowa-Księża Góra
Księża Góra-Ciecień-Przełęcz Wielkie Drogi
Przełęcz Wielkie Drogi-Kasina Wielka-Lubogoszcz
Lubogoszcz-Kasinka Mała

Wysokość n.p.m.: 904 m (Lubomir), 649 m (Księża Góra), 829 m (Ciecień), 968 m (Lubogoszcz)
Szlak pod górę: ok. 18,5 km
Deniwelacja/podejścia: 612 m
Dystans: ok. 40 km
Czas przejścia: 12h

Plan powstał dzień wcześniej, w czwartek. Na początku miał być maksymalnie Ciecień, jednak chcąc podnieść wyprawę na wyższy poziom dodalem sobie Lubogoszcz.

Ok. 6.00 wyruszam z Lubnia żółtym szlakiem na Kamionkę i dalej na Łysinę. Po drodze podziwiam mgły nad Lubniem i okolicami. Wędrówka przebiega bardzo miło, słońce dopiero się podnosi zza gór, zapowiada się idealna pogoda na wyprawę. Po tym jak schodzę z Kamionki, spotykam pierwszych ludzi na szlaku, tj. parę grzybiarzy, i jednego koziołka. Ok. 9.00 jestem na Lubomirze (po wcześniejszym śniadaniu na Trzech Kopcach), gdzie chwilę odpoczywam i ruszam zielonym szlakiem w stronę Wiśniowej. Jest to mój debiut na tym szlaku, jeszcze nigdy nim nie szedłem. Z górki fajny, gorzej byłoby nim wychodzić na Lubomir. Po półgodzince wychodzę z lasów na osiedle Nowiny, skąd ruszam asfaltową drogą do Wiśniowej. Widoki zapierają dech, bo droga wije się w dół nie osłonięta drzewami. Idealny widok na Ciecień, Księżą Górę, Grodzisko i Pasmo Glichowca. Widać przekaźnik w Krakowie, tak samo Kraków. Ok. 10.15 jestem na rynku w Wiśniowej i idę drogą w stronę Księżej. Po wejściu w las porzucam drogę i rozpoczynam żmudną wspinaczkę bardzo stromym zboczem Księżej. Ok. 11.00 jestem na szczycie i wychodzę na wieżę widokową. Tam spędzam ponad półgodziny, jem drugie śniadanie, podziwiam widoki i zostawiam po sobie trwały ślad w postaci reklamy mojego bloga ;). Na Ciecieniu jestem przed 12 i urządzam sobie dłuższy popas, sesję zdjęciową i podziwianie pięknych widoków. Przede mną cały Beskid Wyspowy, fragmenty Makowskiego, a nawet Babia Góra. Ok. 12.45 idę już niebieskim szlakiem do Wierzbanowej i dalej do Kasiny Wielkiej. Po drodze zdobywam Przełęcz Wielkie Drogi i po ok. 2 i pół godzinie jestem w Kasinie Wielkiej gdzie zmieniam szlak na czerwony i dreptam na Lubogoszcz. Tak jak podejrzewałem czeka mnie tutaj prawdziwa golgota. Jeden z najgorszych szlaków jakim w życiu szedłem. Tak jeśli chodzi o utrzymanie (cała droga zawalona ściętym drzewem i gałęziami), jak i o znakowanie, kończąc na trudności. Dodać do tego wystarczy zmęczenie po 30 kilometrach drogi i mamy wspaniałą górę w drodze na którą każdy straci ducha i wymyśli tysiące klątw na nadleśnictwo Limanowa, znakarzy szlaków, PTTK i siebie samego. Jednak w końcu docieram na szczyt, gdzie spędzam godzinę na regeneracji i rozmyślaniach nad tym, że został jeszcze dość duży kawałek drogi. Nic to, trzeba ruszać. Nie czuję nóg, cały czas po kamienistej drodze. Po ponad godzinie docieram do YMCY na Lubogoszczy, jednak odstraszony tłumem nie zatrzymuję się i schodzę do Kasinki Małej. Teraz najnudniejszy odcinek, drogą z Kasinki do Lubnia. Po drodze oglądam latające paralotnie i późniejsze ich lądowanie na łąkach w Kasince. Ok. 18 jestem w domu, ledwo żywy, bez czucia w nogach i zastanawiam się nad tym co zrobiłem.

Bezsprzecznie najdłuższy dystans jaki zrobiłem w jeden dzień, największe zmęczenie jakie osiągnąłem w życiu. Mogę powiedzieć z całą pewnością, że robię sobie miesięczną przerwę z Beskidami. No może dwutygodniową. Ehh... i tak pewnie znowu gdzieś się wybiorę w przyszłym tygodniu. Przecież została jeszcze Śnieżnica i Łopień do zdobycia wszystkich ważniejszych szczytów Beskidu Wyspowego w tym roku. No i jeszcze Królowa Wysp - Mogielica :)

10/2011 - Kudłacze - Rowerowo

2011-07-22T19:02:00.003+02:00

Lubień-Kiczora-Patryja-Łysina
Łysina-Kudłacze-Pcim
Wysokość n.p.m.: 891 m
Szlak pod górę: ok. 9297 m
Deniwelacja/podejścia: 556 m
Dystans: 21,9 km (21 937 m)
Czas przejścia: 3h

Zainspirowany relacją Żywiecki come back - z Rajczy przez SK do Koszarawy z Beskidzkiego Forum, wsiadłem na rower z planem zdobycia Łysiny. O 14.30 ruszam, biorę klucz 10 i 15 (jakby czasem ), aparat i małą buteleczkę z piciu. Trasa wyglądać miała tak, że powrót miał odbyć się tą samą trasą, jednak w połowie drogi na Łysinę pomyślałem o Kudłaczach Więc trasa wyglądała tak:

Lubień - Kiczora - Patryja - Trzy Kopce - Łysina - Schronisko PTTK "Kudłacze" - Pcim - Lubień

Nie minęło 10 minut od startu, a już się nie dało wytrzymać od tego gorąca, więc dalsza trasa bez koszulki Na szczęście prawie nikogo nie było na szlaku. Prawie Pod szczytem Kiczory, nagle, z krzaków po lewej słyszę głos: "Nazbierał pan jakichś grzybów?". Tak oto rozpoczęła się 5 minutowa rozmowa z panią grzybiarką z Pcimia, która poszła na grzyby, gdyż córka z Anglii przyjechała, ale grzybów nie ma, pan nie zbiera?, a z rowerem, pomylił pan szlaki?, aaa, specjalnie pan idzie, a zna pan tego pana, a pana sąsiad, a ja jestem z Pcimia, od Świątków, zna pan?, nie?, córkę mam, 18 lat, no z pieskiem idę, tak popołudniu po obiedzie, tak, tak. Bojąc się poznać więcej szczegółów z życia miłej pani, czy nawet swatania z córką, życzę powodzenia w grzybobraniu i ruszam dalej . Z Kiczory cały czas z górki, dopiero nad Łopusznym zsiadam i pcham rower na Patryję. Pod Patryją, przy kapliczce św. Huberta popas i dalej w drogę. Około 16.15 jestem na Trzech Kopcach i podziwiam widoki. Po 20 minutach jadę na Łysinę i dalej, na Kudłacze. Po mniej niż półgodzinie jestem na Kudłaczach i odpoczywam robiąc zdjęcia. Straszony przez zbliżającą się burzę z Kudlaczy ruszam "na luzie" aż do Raby . Burza zaczyna się oddalać, więc beztrosko ruszam w stronę Lubnia. Ok. 18 jestem w domu i pochłaniam placki ziemniaczane

Potok Koziołek

2011-07-14T19:52:00.000+02:00

Kilka zdjęć z mini-wyprawy w górę potoku Koziołek.

9/2011 - Babia Góra

2011-06-27T19:29:00.001+02:00

UWAGA! Relacja opisana poniżej jest relacją niepełną, kilka jej istotnych szczegółów zostało celowo ominiętych. Wtajemniczeni znają owe szczegóły, więc nie robi to różnicy w odbiorze relacji dla zwykłego czytelnika.

Zawoja Policzne-Przełęcz Krowiarki-Schronisko PTTK Markowe Szczawiny
Perć Akademików-Babia Góra
Główny Szlak Beskidzki: Babia Góra-Sokolica-Przełęcz Krowiarki
Wysokość n.p.m.: 1725 m
Czas przejścia: ok. 6h

Jak zwykle końcem czerwca wybrałem się na Babią Górę. Pobudka o 5 rano i na RAB-BUSA do Rabki, z Rabki do Jordanowa, z Jordanowa do Makowa, a z Makowa do Zawoi, na Policzne. W Zawoi pogoda wygląda tak jakby miała być burza, lecz nic to dla mnie i po chwili asfaltuję na Przełęcz Krowiarki. Tam kupuję bilecik i ruszam niebieskim szlakiem na schronisko Markowe Szczawiny. Jednak nie idę do schroniska, a jedynie do wejścia na Perć Akademików, skąd żółtym szlakiem ruszam na Diablak. Po drodze się rozpogadza, jednak wieje jak cholera, zimno i widoczność słaba. Babia jak to ma w zwyczaju strzeliła focha. Na szczycie jak zwykle pełno ludu, nie ma gdzie usiąść. Po chwili zwalnia się miejsce i jem "obiad", popijając go herbatką z termosu(a). Półgodzinka na szczycie mija jak 15 minut, więc ruszam czerwonym szlakiem na Sokolicę. Po drodze spotykam wycieczkę i znaki ostrzegające przed "źmijami". Później powrót na Policzne i do domu.

7/2011 - Ćwilin

2011-06-10T17:00:00.000+02:00

Jurków-Ćwilin
Ćwilin-Czarny Dział-Mszana Dolna Dworzec PKS
Wysokość n.p.m.: 1072 m
Szlak pod górę: ok. 6246 m
Deniwelacja/podejścia: 680 m
Dystans: 13,3 km (13 269 m)
Czas przejścia: 5h

Biorąc się ostro za zdobywanie szczytów Beskidu Wyspowego szparkim krokiem ruszyłem na Ćwilin. Pogoda na dole nie za ładna, ale liczę na to że się rozpogodzi. O 7.00 busikiem do Mszany Dolnej, z Mszany do Jurkowa i około godziny 8.00 idę niebieskim szlakiem na Ćwilin. Pogoda się psuje, zaczyna dotkliwie siąpić. W połowie drogi na szczyt gęsta mgła, widocznoœć maks. 10 metrów. Im wyżej tym gorzej. Na szczycie jestem cały przemoczony i nawet nie ma jak odpocząć, bo przez mgłę wszędzie mokro. Zimno jak cholera, na szczęœcie ratuje mnie termos z herbatką. Mgła taka gęsta, że pierwszy raz w życiu się gubię. W końcu trafiam na żółty szlak do Mszany i po około 20 minutach trafiam na myœliwską ambonkę w której urządzam godzinny popas i podziwiam spektakl urządzony przez mgłę i wiatr. Po wysuszeniu (z grubsza) ruszam dalej. Spotykam grupę rowerzystów i trafiam na Czarny Dział. Z Czarnego do Mszany idę przez łąki, cudownie mokre, do Mszany wchodzę mokry prawie po pas i z 2 litrami wody w butach. O 12.40 jadę autobusem z Mszany do domu. O 13 jestem w domu i myślę o następnym wypadzie na Ćwilin, tylko że w lepszych warunkach.

6/2011 - Szczebel - Trochę inaczej

2011-05-29T17:00:00.000+02:00

bez szlaku Lubień-Szczebel
Szczebel-Lubień
Wysokość n.p.m.: 977 m
Szlak pod górę: ok. 7388 m
Deniwelacja/podejścia: 627 m
Dystans: 14,3 km (14 329 m)
Czas przejścia: 5h 30min

Nie mogąc wybrać się w sobotę na zlot na Gibasach musiałem sobie to jakoś odbić. A że nie było dużo czasu i pogoda nie ciekawa, padło po raz kolejny na Szczebel. Jednak na czarnym szlaku zdarłem już nie jedne podeszwy, więc wybrałem drogę na szczyt bez żadnego szlaku, poprzez chaszcze i las. Rano pogoda jakby miało cały dzień lać, mokro i zimno. Jednak im godzin przybywało, tym robiło się cieplej i słoneczko zaczęło się pokazywać. W drodze na szczyt nie spotkałem żywego ducha, oprócz złodziei drzewa i dwóch jeleni. Po wejściu na czarny szlak od razu wpadłem na dwóch turystów, dwa krossy i quada. Na szczycie pogoda wspaniała, tak że postanawiam zrobić dłuższy popas. Po godzinie idę czarnym szlakiem w stronę Lubogoszczy, na skałki. Szperanie, przeszukiwanie i robienie zdjęć trwa około godziny i ruszam z powrotem na szczyt i znowu popas. Po chwili dochodzi małżeństwo z dwójką dzieci. "To jest Szczebel" mówi tata, "Tutaj możesz sobie stanąć to ci zrobię zdjęcie". A synek "To tylko po to tu przychodziliśmy?!" Na chwilę zatrzymuje się na nowo "wybudowanym" miejscu skąd startują paralotnie i sesja zdjęciowa. Po drodze do domu na Małym Szczeblu spotykam znajomego wypychającego rower na szczyt. Chwilka rozmowy i dalej w drogę. Po telefonie od Mirka, czekam na niego niedaleko kładki na Rabie i wspólnie spożywamy po Kasztelanie. Słońce grzeje tak, że nie da się wytrzymać, więc się zbieramy i do domu.

4/2011 - Luboń Wielki i Szczebel

2011-05-04T15:55:00.000+02:00

   Naprawa-Luboń Mały-Polana Surówki-Schronisko PTTK Luboń Wielki
   Schronisko PTTK Luboń Wielki-Przełęcz Glisne
    Przełęcz Glisne-Szczebel
   Szczebel-Lubień

Wysokość n.p.m.: 1022 m
Szlak pod górę: ok. 8594 m
Deniwelacja/podejścia: 671 m
Dystans: ok. 16,5 km (16 541 m)
Czas przejścia: ok. 6h

Kolejna wyprawa z dnia na dzień. Po wieczornych opadach śniegu wiedziałem, że Luboń to będzie to. Pobudka 6.30 i RAB-Bus'em do Naprawy. Tam wita mnie śnieg po kostki. Z przystanku ruszam niebieskim szlakiem na Luboń Mały, gdzie spędzam ok. 30 minut na robieniu zdjęć w miejscu wycinki. W końcu zima w maju jest ciekawa . Po sesji zdjęciowej ruszam w dalszą drogę. Błoto, śnieg i lód. Na polanie Surówki ledwo widać Rabkę i kawałek Gorców. Ok. 9.30 jestem pod schroniskiem. Widoczność lepsza, ale zawsze mogło być lepiej. Śniadanie z pięknymi widokami i nie wpadając do schroniska ide czerwonym na Glisne. Ciekawe było to zejście. Parę prawie-wywrotek i cały w błocie jestem na przełęczy. Dalej zielonym szlakiem na Szczebel i pożegnalne spojrzenie wstecz, na Luboń. Ok. 11.30 jem drugie śniadanie na Szczeblu. Niestety o Tatrach, które były tak blisko w marcu, nie mam co marzyć. Pod szczytem miejsce widokowe i sesyjka. Później zejście i im bardziej w dół tym bardziej zielono się robi. W końcu wita mnie zieleń i ciepło słońca. Ogólnie fajna wycieczka, pierwszy raz takie warunki w maju.

3/2011 - Kamiennik Północny

2011-04-26T15:50:00.000+02:00

Lubień-Kamionka-Patryja-Łysina-Sucha Polana
Sucha Polana-Kamiennik Południowy-Kamiennik Północny- Kamieniołom "Pod Piekłem"
Wysokość n.p.m.: 827 m
Szlak pod górę: ok. 11 781 m
Deniwelacja/podejścia: 523 m m
Dystans: ok. 23,7 km (23 748 m)
Czas przejścia: ok. 9h

Wyprawa ta planowana była przeze mnie od zeszłego roku, kiedy to zdobyłem tylko Kamiennik Południowy. Wtedy góra ta wydawała mi się nijaka i nieciekawa. Jednak głębsze studia na ten temat rzuciły nowe światło na to pasmo. Głównym celem tej wyprawy był stary kamieniołom "Pod Piekłem" i jaskinia "Pod Zębem". Podróż rozpocząłem ok. godziny 10.00, przy niezbyt dobrze rokującej pogodzie. Jednak po tym jak zostawiłem za sobą Kamionkę pogoda zaczęła robić się coraz lepsza. Po wyprodukowaniu przeze mnie drewnianych kijków ruszyłem przez malowniczy szlak z Lubnia, poprzez piękne, widokowe polany nad przysiółkiem Łopusze, na Łysinę. Słońce już grzało ostro, ale widoczność niezbyt dobra (średni pułap chmur). Na Trzech Kopcach krótki odpoczynek i na Łysinę. Parę fotek i dalej szlakiem na Suchą Polanę. Na Suchej rekonesans, odkrycie źródełka i spotkanie z konnym jeźdźcem. Następnym celem był pierwszy ze szczytów Kamiennika - Południowy. Szczyt nijaki, tylko jakieś kamienne bożki . Jednak w drodze na północny szczyt mijam polany, przesieki i młodniki skąd rozciąga się widok na Pasmo Łysiny, Beskid Makowski i Żywiecki. Sesja zdjęciowa i na szczyt. Na szczycie odpoczynek i zdjęcia pośród głazów i wychodni skalnych. Gorąco, ale widoczność wspaniała. Po około godzinie ruszam szlakiem na Porębę, w stronę kamieniołomu. Po chwili oczom mym ukazuje się jedno z najlepszych (wg. mnie) miejsc widokowych w mojej okolicy. Tego się nie da opisać, a zdjęcia nigdy nie oddadzą tego co na żywo widzą oczy. Sesja w kamieniołomie i kieruję się w stronę jaskini. "Jaskinia" okazuje się zwykłą szczeliną (Zimna Dziura to gigant przy tym czymś ) Nic, trzeba wracać. Miałem wśiąść do busa w Porębie, jednak widoki ciągną mnie z powrotem. Wracam tędy skąd przyszedłem . Piękne widoczki, żal wracać. W końcu docieram na Suchą Przełęcz/Polanę i w altance zbieram siły na najgorszy odcinek - z Suchej na Łysinę. Po pokonaniu "Golgoty" bezproblemowo wracam żółtym szlakiem. Jakby w nagrodę ukazują mi się Tatry. Coś pięknego! Po drodze spotykam jeszcze jelonka i na 19.00 jestem w domu.

2/2011 - Szczebel

2011-03-27T15:48:00.000+02:00

Lubień-Szczebel-Lubień
Wysokość n.p.m.: 977 m
Szlak pod górę: ok. 6442 m
Deniwelacja/podejścia: 624 m
Dystans: 12,9 km (12 934 m)
Czas przejścia: 4h 30min

Budząc się w niedzielę rano i widząc pięknie świecące słońce zdecydowałem, że idę na Szczebel. Niewyspany (położyłem się o 5 rano i wstałem o 9) około 12.00 ruszyłem najpierw w stronę sklepu. Gasząc pragnienie zimnym piwem ruszyłem w dalszą drogę przez Zarębki. Następnie przeprawiłem się przez Rabę nową kładką i czarnym szlakiem przez Zalas ruszyłem na Szczebel. Widoczność wspaniała, co prawda przez większą część trasy nie ma nic do oglądania, ale pod szczytem - coś pięknego. Zimna dziura zasypana do 1/3 wysokości śniegiem, błoto i lo na szlaku, wieje jak cholera i zimno, ale idę dalej. Około 14 jestem na szczycie i podziwiam Tatry, które widać jakby były w miejscu gdzie Gorce. Około godziny sjesty na szczycie, zero zdjęć-aparat rozładowany. Następnie czarnym szlakiem w stronę Kasinki Małej, do skalnych wychodni. Na największej postój i podziwianie panoramy Kasinki, Węglówki i Pasma Lubomira i Łysiny. Po chwili powrót na szczyt, chwila rozmowy z parą turystów i czarnym szlakiem do Lubnia. Jak zwykle ze Szczebla najciekawiej się schodzi. Zwłaszcza gdy pod nogami ma się lód, śnieg i błoto. W końcu jestem na dole, cały w błocie ruszam w stronę domu. O 16.30 grzeję się w cieple, w swoim fotelu.

1/2011 - Pasmo Lubomira i Łysiny

2011-03-06T15:39:00.000+01:00

Lubień-Kamionka-Patryja-Łysina
Łysina-Trzy Kopce-Lubomir-Przełęcz Jaworzyce

Wysokość n.p.m.: 904 m
Deniwelacja/podejścia: 514 m
Dystans: ok. 10,7 km (10 744 m)
Czas przejścia: ok. 6h
Szlak pod górę: ok. 6694 m

Pomysł na tą wycieczkę powstał ok. 4 nad ranem, gdy razem z Mirkiem kontemplowaliśmy całokształt życia Zaczęło się od tego, że Mirek chciałby się gdzieś ze mną przejść. Padło na Lubomir. Około 6 godzin później ruszyliśmy spod sklepu sieci Delfinek w stronę pierwszego celu - Kiczory. Los chciał, że wybraliśmy najgorszą drogę. Prawie pionowa i 45 stopni pochyłości. Jednak wiedząc że na Kiczorze czeka na nas browar, pokonaliśmy ten najgorszy odcinek naszej epickiej wyprawy. Po browarku na Kamionkę i żółtym szlakiem na Łysinę. Po drodze podziwialiśmy zbliżającą się śnieżycę. Zrobiłem tylko parę fotek i aparat padł Po godzinie odpoczynek na ławeczce pod kapliczką Adalberta i browar. Nagle słyszymy dziwny odgłos. Coś jakby gumowce na śniegu. Zza zakrętu wyłania się ekscentryczny jegomość w lakierkach, spodniach w kantkę, lasce i grubej zimowej kurtce. Coś jakby z kościoła się urwał. Wiek ok. 18 lat. No ale nic to dla nas. Po chwili śmiechów i żartów ruszamy dalej. Patryja, dalej Łysina. Po drodze robi się nam coraz ciężej. Na Trzech Kopcach podziwiamy panoramę Wiśniowej i innych miejscowości + browar. Kilkadziesiąt metrów dalej próbujemy dzwonić po pojazd, który ma przyjechać po nas na Przełęcz Jaworzyce. Jednak nie ma zasięgu i trzeba wrócić kilkadziesiąt metrów. W końcu się udaje. Na 17.30 mamy być. Idziemy czerwonym szlakiem na Lubomir. Chwilka przerwy i browar (już nie piło się go tak dobrze, gdy człowiek nie czuł nai jednego palca). Spod obserwatorium idziemy drogą na Węglówkę. Droga przykryta śniegiem, pod śniegiem lód. Nagle Mirek robi coś na kształt mini-salta i zjeżdża na plecach kilka metrów po lodzie. Pierwsza myśl: "Będę musiał go nieść na sam dół, pewnie cały połamany". Jednak zaraz wstaje i kląc idzimy dalej. Ok. 18 jesteśmy na Przełęczy, skąd z kierowcą Jarkiem jedziemy na kebaba do Lubnia. Ok. 20.00, zmarznięty, jestem w domu.

Witam!

2010-10-08T17:36:00.000+02:00

Witam na moim blogu poświęconym górom i wszystkim co z nimi związane!